سلام دوستای خوبم!

ممنونم از همه احوال پرسی ها و نگرانی هاتون. می خواستم زودتر بنویسم که نشد چون جاتون خالی رفتیم سفر. ۴ روزی رفتیم رامسر و خستگی در کردیم.

بعد از اون جنجال ها واقعا نیاز داشتم و خیلی وقت بود سفر نرفته بودیم. خداروشکر هوا هم یاری کرد و همش آفتاب بود و من کلی ذوق کردم از دیدن آفتاب و دریا و جنگل.

چند سال پیش رفته بودم رامسر و هتل قدیم رو دیدم بودم و همیشه دلم می خواست اونجا اقامت کنیم. این بار به هوای همون جا رفتیم که گفتن هتل قدیم تعطیله ولی یه روز بعدش باز می شه واسه چند روز. ما یه شب هتل جدید موندیم و بعدش اتاقمون رو عوض کردیم و رفتیم هتل قدیم. واقعا فوق العاده است. سال ١٣١٢ ساخته شده به دستور رضا خان وقتی خواسته این شهر رو بازسازی کنه.

همه چیز به همون شکل قدیمی حفظ شده. پرده ها، دستگیره ها کلید های برق، تخت ها و چراغ ها و حتی دستشویی ها.

طبق معمول هم اینها هیچ تلاشی برای بازسازیش انجام ندادن که از یه بابت جای شکرش باقیه. چون معمولا بازسازی اینا به قیمت خراب شدن به جا تموم می شه ولی از طرفی هم بعضی چیزاش نیاز به تعمیر داره. مثل نرده های حیاط که سنگی هستن و چند جاشون شکسته. هتل یه نما به دریا و یه نما به جنگل داره و محوطه اش هم فوق العاده است.

درست روبه روی هتل هم یه بلوار بزرگ و طولانی هست که می رسه به دریا. اسمش بلوار کازینو بوده حالا شده معلم!

اینقدر حساب شده ساخته شده که وقتی به انتهاش می رسین هنوز نمای هتل قدیم رو از دور می بینین.

خلاصه که اگه تونستین حتما برین که دیدنیه.اگه شد دفعه دیگه چندتا از عکساش رو می ذارم براتون.

اوضاع خوبه فعلا خداروشکر. داره داروهاش رو می خوره و تا جایی که من کنترل می کنم ارتباطی با اون ها نداره. هرچند که تقریبا هر روز خیلی چیزا یادم میاد. چیزایی که خوندم و اینهمه اذیتم کرد.

احساس می کنم که همیشه و یا حداقل تا مدت های طولانی یه لکه سیاه روی دلم باقی می مونه. یه غصه که شاید کمرنگ بشه اما از بین نمی ره.

بازم برام دعا کنین

بعدا نوشت: توی این مدت واقعا با حرف هاتون کمکم کردین. شاید کسی نتونه تصور کنه که توی دنیای مجازی آدما بدون اینکه همدیگه رو ببینن، چقدر می تونن به هم نزدیک بشن، برای هم دل بسوزونن ، از شادی های همدیگه شاد بشن و از غصه ها غمگین!من اینو با تمام وجود حس کردم و از همتون ممنونم. چون پست هام خصوصی بود و کامنت ها هم نیاز به تائید داشت، تصمیم گرفتم اینچا چند تا چیز رو بگم. راستش من خواستم یه فرصت بدم بهش. برای اینکه اولین بار بود و شاید بعد ها و با تصمیم عجولانه ای خودم رو سرزنش می کردم اما الان حداقل پیش وجدان خودم روسفیدم. یه بخشیش هم بر می گشت به بیماریش که به نظرم برای اینکه تن بده به درمانش، باید کنارش باشم و تشویقش کنم. بازم نمی خوام میدون رو خالی کنم. ولی تمام اینها تا وقتیه که دوباره خطایی نبینم. سعی می کنم خوشبین باشم اما هوشیار. چون نمی خوام سرم کلاه بره. فقط امیدوارم قدر این گذشت رو بدونه.

بعدا نوشت ٢: شمیم خانومی وبلاگت چی شده باز؟!